«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» Ιστορίες Ακαδημαϊκής Τρέλας
Οκτώβριος 1, 2018
Όλα θα πάνε καλά
Οκτώβριος 22, 2018

Μάθημα Ζωής

Στη ζωή συναντάμε πολλούς δασκάλους. Άλλους τους προσλαμβάνει το κράτος για να μας προσφέρουν αυτό που αποκαλούμε τυπική εκπαίδευση (σε νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια και πανεπιστήμια). Άλλους τους προσλαμβάνουν οι γονείς μας ή αργότερα εμείς οι ίδιοι, προκειμένου να μορφωθούμε περαιτέρω σε κάτι εξειδικευμένο (π.χ. σε μία ξένη γλώσσα, σε κάποιο άθλημα), δομώντας έτσι ένα σύστημα μη-τυπικής εκπαίδευσης. Υπάρχουν, όμως, και οι δάσκαλοι που με το ίδιο το παράδειγμα της ζωής τους μας δίνουν σημαντικά μαθήματα καθημερινότητας και κυρίως επιβίωσης, όπως είναι οι παππούδες, οι γιαγιάδες, οι γονείς μας, οι φίλοι και συνολικά ο περίγυρός μας στο πλαίσιο της λεγόμενης άτυπης μάθησης.

Επειδή η εβδομάδα που μας πέρασε για μένα ήταν ιδιαίτερη, καθώς μου αποκάλυψε μία κρίσιμη πτυχή του μυστηρίου της ζωής, θέλω να καταγράψω εδώ, στην ψηφιακή αυτή γωνιά, τα μαθήματα ζωής που με έχει διδάξει ο δικός μου Δάσκαλος.

Η αλήθεια είναι πως ο δικός μου Δάσκαλος δεν έχει τελειώσει ούτε καν την Γ’ τάξη Δημοτικού, εξαιτίας της Κατοχής, ωστόσο πάντα μα πάντα στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο του, ειδικά αφού σταμάτησε πια να εργάζεται, πού τον χάνεις πού τον βρίσκεις με ένα βιβλίο στο χέρι είναι. Λατρεύει να διαβάζει και να μαθαίνει, κυρίως Ιστορία. Όπως λατρεύει να μου αφηγείται ιστορίες της Κατοχής, τότε που για μια πατάτα, την οποία τόλμησε ως μικρό παιδί πεινασμένο να μαζέψει από τον δρόμο, -όπως αυτή κύλισε από το γερμανικό φορτηγό που τη μετέφερε μαζί με άλλες σε τσουβάλια- έφαγε μια τέτοια κλωτσιά από τον Γερμαναρά, που μέχρι τώρα τη θυμάται και κλαίει με παράπονο σα μικρό παιδί: για εκείνη την καρτόφελ…

Ο δικός μου Δάσκαλος με έμαθε για τις ρίζες μου, τις μικρασιάτικες, για τα όμορφα νοικοκυρεμένα χρόνια στις Φώκαιες (ένα πανέμορφο παραθαλάσσιο χωριουδάκι κοντά στη Σμύρνη, στην Τουρκία), όπου ο παππούς μπορούσε να ψαρεύει από την αυλή του σπιτιού του. Και έπειτα για τα πρώτα δύσκολα και κατατρεγμένα κυριολεκτικά χρόνια της προσφυγιάς στην ίδια μας την Πατρίδα, στην πόλη της Δραπετσώνας, όπου τις παράγκες τις ασβέστωναν κάθε μέρα, οι πόρτες των σπιτιών ήταν πάντα ανοικτές δίχως φόβο, οι άνθρωποι –ειδικά στην αρρώστια- μοιράζονταν το φαγητό τους και η γιαγιά μου έφευγε από τις παρέες με το που άρχιζαν τα κουτσομπολιά. Δεν τα άντεχε! Μια γυναίκα που έμαθε γράμματα σε προχωρημένη ηλικία μόνη της, από την αγάπη της για τα θρησκευτικά βιβλία, των οποίων τις σελίδες είχε λιώσει στην άκρη τους από την πολύ μελέτη.

Ο δικός μου Δάσκαλος με έμαθε ακόμη ότι η ζωή είναι ωραία, παρόλο τον πόνο, τα δάκρυα, τις κακίες και τις δυσκολίες που κρύβει το μυστήριό της. Όντας ο ίδιος εργάτης στην τέχνη του οξυγονοκολλητή, επάγγελμα τρομακτικά επικίνδυνο μέσα στα αμπάρια των πλοίων, όπου δούλευε ακόμη και όταν η υγεία του άρχισε να τον προδίδει, με έμαθε τι σημαίνει να μην τα παρατάς, να επιμένεις και να υπερβαίνεις φυσικές σωματικές δυνάμεις για να πετύχεις τον σκοπό σου. Ο δικός του ήταν ο ιερότερος: η επιβίωση της οικογένειας, παρόλη την εκμετάλλευση, τις απορρίψεις και τα προβλήματα που υπάρχουν σε κάθε επάγγελμα.

Ο Δάσκαλός μου με έμαθε ακόμη ότι η φτώχεια μπορεί να έχει αρχοντιά, που πολλοί πλούσιοι ούτε που τη φαντάζονται. Ο Δάσκαλός μου είχε την αρχοντιά να δίνει όχι γιατί κάτι του περίσσευε ή (ακόμη χειρότερο) επειδή δεν το ήθελε ή δεν το χρειαζόταν πια, αλλά επειδή ήταν βαθιά ανθρώπινος και γενναιόδωρος με ενσυναίσθηση στην ανάγκη του άλλου.

Ο Δάσκαλός μου με έμαθε τι θα πει να νιώθεις ασφαλής και ότι κάποιος σε αγαπάει για αυτό ακριβώς που είσαι και όχι για αυτό που περιμένει να πάρει από εσένα. Δεν θα ξεχάσω πόσες νύχτες μου έσβησε το φως από παιδί που ήμουν για να μην διαβάζω άλλο, γιατί «τι να τα κάνω τα γράμματα, αν εσύ μου αρρωστήσεις;»

Ο δικός μου Δάσκαλος μου έμαθε να έχω εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου, ακόμη και όταν φαινομενικά αυτές δεν υπάρχουν. «Πέρασα στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης Δάσκαλε. Πώς να πάω; Είναι πολλά τα έξοδα!» «Να πας, θα τα καταφέρεις!» Και τα κατάφερνα, όχι με μαγικά, αλλά με δουλειά και με υποτροφίες, που με οδήγησαν στο μεταπτυχιακό, στο διδακτορικό μέχρι και σε μεταδιδακτορική έρευνα.

Τελικά, ο Δάσκαλός μου εκείνο που μου έμαθε είναι να κολυμπάω. Να κολυμπάω, όταν χρειάζεται να διανύσω μέτρα και χιλιόμετρα για να φτάσω τον στόχο μου. Κυρίως, όμως, με έμαθε να βουτάω. Να βουτάω μέσα στο κύμα, όταν αυτό έρχεται καταπάνω μου και να βυθίζομαι με τη σιγουριά ότι και το πιο μεγάλο κύμα θα περάσει και θα έλθει και πάλι η ηρεμία.

 

Αφιερωμένο στον δικό μου Δάσκαλο, τον πατέρα μου Κώστα Σπανακά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *