To _ _ _ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό!
Οκτώβριος 29, 2018
Σχόλια περί Ακαδημαϊκής Γραφής
Νοέμβριος 29, 2018

Πάμε παρακάτω!

Έλαβα ένα μήνυμα από άνθρωπο που εκτιμώ βαθιά για τη συνέπεια των έργων και των λόγων του και για τη ξεχωριστή του ευγένεια και σεμνότητα.

Το μήνυμα αυτό κλείνοντας απευθυνόταν σε εκείνους τους καθηγητές που χωρίς ντροπή υποβαθμίζουν την πνευματική εργασία και τον κόπο μηνών φοιτητών, για τους δικούς τους λόγους.

Όχι τόσο τα λόγια, όσο κυρίως το συναίσθημα που μου μετέφερε αυτό το μήνυμα ειλικρινά με έχει προβληματίσει. Η αλήθεια είναι ότι γνωρίζω καλά τόσο αυτή την περίπτωση, όσο και άλλες, κατά τις οποίες εμείς οι καθηγητές ταλαιπωρούμε αντί να στηρίζουμε, αγχώνουμε για λάθος λόγους και τελικά κάποιες φορές αδικούμε τους φοιτητές. Όπως υπάρχουν και περιπτώσεις που πριμοδοτούμε απλόχερα –πάλι για τους όποιους λόγους- φοιτητές, δίχως να έχουν κοπιάσει στο παραμικρό. Χαρακτηριστική αυτού είναι η περίπτωση καθηγητή επιβλέποντος που υπογράφει την ίδια ακριβώς μεταπτυχιακή εργασία –πανομοιότυπη!- το 2015 σε έναν φοιτητή και το 2016 σε έναν άλλον φοιτητή!

Αδικίες, επομένως, συμβαίνουν. Η ζημιά πράγματι γίνεται και επηρεάζει την καρδιά…

Αυτό, όμως, δεν χρειάζεται να μας μπλοκάρει, αντίθετα να μας πεισμώσει για να πάμε παρακάτω. Γιατί ως Άνθρωποι έχουμε μία πορεία. Την πορεία μας εμείς τη δημιουργούμε. Και τίποτα και κανείς δεν μπορεί πραγματικά να μας μπλοκάρει, όταν πατάμε γερά στα πόδια μας και νιώθουμε την Αξία μας.

Τι κάνουμε λοιπόν; Κοιτάμε μπροστά, πάμε παρακάτω και αφήνουμε τον καθένα στις Αδυναμίες του. Ο καθένας μας άλλωστε τις έχει σε διαφορετικά επίπεδα, είδη και βαθμούς. Και ο καθένας μας έχει τον Αγώνα του, αλλά και τον Σταυρό του (με τη συμβολική έννοια). Και ο καθένας κάνει αυτά που ξέρει και αυτά που μπορεί. Οι αδυναμίες, επομένως, των άλλων δεν είναι λόγος για να συγχυζόμαστε εμείς. Δηλαδή, οι ελλείψεις, ο φθόνος, τα κενά του άλλου δεν χρειάζεται να μας αποπροσανατολίζουν. Αντίθετα, η επικέντρωση όλης της προσοχής μας στη δική μας αφθονία (στη δική μας δηλαδή μη-φθονερή στάση ζωής), με ό,τι αυτό συνεπάγεται, μακρυά από τον όποιο αρνητισμό, μας βοηθά να εξελισσόμαστε και να εμπνεόμαστε. Κυρίως, όμως, μας κρατά προσηλωμένους στους στόχους μας.

Άρα, σε κάθε ταξίδι μας, μαθησιακό και μη, το νόημα το δίνουμε εμείς οι ίδιοι. Η ομορφιά του είναι αυτό που χρειάζεται να διαφυλάξουμε και αν κάποιος για τους δικούς του λόγους πάει να το ασχημύνει, τότε εμείς σθεναρά οφείλουμε να το υπερασπιστούμε, να το περιφρουρήσουμε και να βρούμε τρόπους να το αναδείξουμε.

Και φυσικά, να προχωρήσουμε μπροστά!

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *